Αφιερωμένο αυτό το μήνυμα στον 15χρονο Αλέξη που έφυγε τόσο άδοξα και τόσο άδικα από τη ζωή.Πάντα φανταζόμουν ότι είναι ευκολο να αφαιρεθεί μια ζωή αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν πόσο εύκολο είναι για κάποιον να αφαιρέσει μια ζωή.Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν ένας αστυνομικός που υπηρετεί τα ιδανικά,τον νόμο και την τάξη να πυροβολεί ένα παιδί που στην τελική μπορεί να ήταν και δικό του παιδί.Αναρωτιέμαι ποιοί μπορεί να πιστεύουν ότι η σφαίρα εξωστρακίστηκε.Μάλλον δύο άτομα.Ο αστυνομικός που πυροβόλησε και ο Κούγιας.Αναρωτιέμαι πώς μπόρεσε και βρέθηκε συνήρογος για αυτό το κάθαρμα;Αν είναι ποτέ δυνατόν.Τα λόγια είναι πολλά,λόγια οργής μίσους για αυτόν τον άνθρωπο και για το που βαδίζει η σημερινη κοινωνία αλλά παράλληλα με τα λόγια και η σιωπή είναι ευλογία.Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές τι να πεις;Και αντε τα λες...Ποιός θα βρεθεί να σε ακούσει;Και αν σε ακούσει πόσα θα θυμάται στο τέλος από αυτά που του είπες;Όλοι ευχόμαστε να είχαμε απέναντι μας έναν πολιτικό να του τα πούμε.Θα μας ακούσει;Αμφιβάλλω και το ίδιο αμφιβάλλουν και αυτοί που είναι στο δρόμο και διαδηλώνουν.Γι'αυτό είναι εκεί έξω.Για να ακουστεί όχι η δική τους φωνή αλλά η φωνή της αλήθειας.Μια φωνή που μέχρι πριν λίγο δεν ακουγόταν ούτε στο ελάχιστο.Και να τώρα που μια σφαίρα και μια ζωή στέκονται αφορμή για να ξυπνήσουμε.Αλλά όλα αυτά θα έπρεπε να είχαν γίνει νωρίτερα ώστε σήμερα να μην θρηνεί ο κόσμος αυτήν και άλλες τόσες ζωές.Γιατί θα έρθουν και άλλα.Άλλα χειρότερα.Και το πιστεύω αυτό που γράφω αυτήν την στιγμή.Είμαστε μόνο στην αρχή του τελους.Όλα τώρα ξεκινάνε.Αυτό το ξέρω.Αυτό που δεν ξέρω είναι το πότε θα τελειώσουν.Και αυτό δεν με φοβίζει αλλά με γεμίζει με ευχαρίστηση διοτί μια φορά η νέα γενιά είναι απρόβλεπτη και έτοιμη να διεκδικήσει όλα όσα της άνηκαν και τα έχασε.Ας καταφέρει να προστατέψει και να διεκδικήσει ότι της ανήκει.